In het oosten van het land spraken we af. Van deur tot deur was het slechts 1,5 uur rijden. Ik herinner me het opdoemen van een statig hotel aan de bosrand. De zon gleed over de toppen van de bomen. Haar lippen waren rood en vlammend. In de tuin van het restaurant sneden we in onze T-bones en voerden elkaar. Ondertussen landden vlinders op bloemen en keken obers kwijlend naar haar blinkende benen. Na het eten spatten de kleuren van de muren toen ze me kuste in de witte hotelkamer. Die nacht schalde Love is here to stay door honderden speakers en de hemel bleek een stormachtig schilderij. 

 

De volgende ochtend vertelde ze dat ze in verwachting was...[Spontaan verkruimelde het roggebrood tussen mijn vingers]...terwijl ze toch al 1,5 maand aan de andere kant van het bed sliep...[Ik kotste mijn jus d'orange uit over de lakens]...en ze stond écht op het punt om afscheid van hem te nemen...[Moeder, de tijd is een moordmachine]...maar geen kind zal bij mij sterven, huilde ze nog...[O moeder toch, waarom heb je mij gemaakt?]

16 juli 2017

Tijd