Joost pleegde zelfmoord. De man met bril, wilde lokken, trui met col. Zijn ogen kenden het achter een glimlach verborgen verdriet. Joost bleek niet van ijs. Ik heb zijn boeken nooit gelezen, maar iemand van ijs pleegt geen zelfmoord. Zo iemand weet dat het leven niet erger is dan de dood. Joost leek me eerder van tabak. Hij had zichzelf opgerookt als een sjekkie.

Theo pleegde geen zelfmoord, maar werd gedood op straat. Neergestoken wegens zijn gekletter in de krant. Een zelfmoordenaar zal nooit kiezen voor tirades. Hij of zij probeert juist aan tirades te ontsnappen. Met behulp van drugs of boeken of esoterie. Theo bleek ook niet van ijs. Zo iemand kent geen kwaadheid of droefenis ten slotte. Theo leek me eerder van springstof. Een klein commentaar kon een vlam doen vatten.

Mohammed pleegde geen zelfmoord, maar had wel dood kúnnen zijn. Door een kogel van de ME. Of door een lynchpartij op straat. Niemand weet of hij boeken schrijft. Wel dat hij zich laat leiden door God. Ook Mohammed is dus niet van ijs. Zo iemand houdt de Goden immers ver van zich verwijderd. Mohammed lijkt me eerder een zeef. Alles wat waarde heeft, verdwijnt tussen zijn handen.

 

Ooit zal elk mens verdwijnen in de sneeuw. De één schreeuwt, de ander steekt, en een zelfmoordenaar vertrekt op klaarlichte dag. Niemand is van ijs.

27 oktober 2019

Ijs